O teu peso non te define

img-7

Por norma xeral, todas as persoas se preocupan polo seu aspecto físico algunha vez. O ser humano é social por natureza e precisa sentirse aceptado e valorado no grupo, así que observa moi de cerca as opinións e percepcións dos demais intentando encaixar para poder forma parte e non verse excluido.

Vivimos nunha sociedade onde aínda hai moitas persoas que se permiten opinar sobre os corpos dos demais. Comentarios que din van “sen mala intención” e que cho din “polo teu ben” e “pola túa saúde”. Todas recibimos algunha vez “consellos” sobre cómo debemos comer para “estar mellor” ou cómo de bo sería facer máis exercicio para “atoparnos ben”, que aínda que levan a mensaxe de saúde por parte do emisor, terminan por traducirse e percibirse dende o receptor como esixencia para modificar a apariencia. As presións por ter ou manter un aspecto determinado implican un esforzo mental tan grande, que detrás esconden un tremendo malestar.

Nas consultas de psiconutrición e nutrición, vemos con frecuencia que este “dereito” que algunhas persoas se cren que teñen para opinar dos demais moitas veces trasládanse á comida. É dicir, non emiten xuízos directos sobre o teu corpo pero sí sobre o que debes ou non debes comer. A veces o xuizo no é emitido con palabras pero lánzanche unha mirada de desaprobación que o di todo.

img-8

¿qué podemos facer ante comentarios sobre o noso corpo ou sobre a nosa alimentación?

É importante ter claro que as persoas que xuzgan tan deliberadamente, independentemente de quen sexa, están dando moita máis información sobre sí mesmos/as que sobre o que están dicindo con palabras.

Os seres humanos somos críticos por natureza, pero normalmente isos xuízos emítense dando a coñecer os medos propios, as faltas de aceptación persoais, aqueles factores que un bota de menos e cre que instaurando a mesma presión ou temor sobre o resto da sociedade, a carga persoal será menor.

Si a ti, como á inmensa maioría, che afecta emocionalmente o que escoitas, primeiro intenta pararte un momento e despois comeza a reflexión:

  1. ¿Estou enfadada/o ou decepcionada/o co comentario ou co emisor do mesmo?
  2. ¿Estou defraudada/o polo contido da mensaxe? ¿síntome culpable? ¿Creo que ten razón en parte do que di?
  3. Se algunha resposta anterior foi afirmativa, ¿que hai de min que non me convence para que ese comentario me faga sentir desa forma?
  4. ¿Cal cres que é a razón desa persoa para opinar con soltura sobre a túa vida?
  5. ¿Algunha vez opinache sobre esa persoa ou sobre outras na súa presencia?

Todas/os somos máis que un corpo, pero centramos a atención inconscientemente nese aspecto de forma casi automática e en infinidade de ocasións descubrímonos facendo xuízos cando vamos pola rúa, cando estamos na praia, cando imos a un local,…e eso ocorre porque a sociedade incúlcanos certos cánones dos que non é bo sairse.

Cando valoramos, xuzgamos, ou facemos calquera tipo de comentario que focalice no campo estético ou da alimentación, estamos transmitindo a aprobación ou desaprobación para con esa persoa en función do seu físico e non das súas cualidades intrínsecas. Estamos conectando co exterior, pero non co interior.  Estamos conseguindo que esa persoa dubide de quen é e so pense en quen debe semellar que é.

¿Por que na sociedade hai tendencia a sobrevalorar o aspecto? ¿por que non somos capaces de asumir con naturalidade o noso corpo e deixar a un lado os efectos colaterais dos comentarios recibidos?

Necesitamos con urxencia dun traballo e esforzo persoal para romper barreiras e observar como somos ante o espello, sexa cal sexa a silueta que se reflexa. Se nos permitimos esta acción con naturalidade e dende a calma, estaremos acercándonos ás nosas emocións e sentimentos máis primarios e poderemos ir profundizando en quen somos e que queremos. Unha vez feito isto, hai que aceptarse sen ser autodestructivos; centrarse nas partes que máis nos gustan e nos motivos dese razonamento. Posteriormente, se hai algo que de forma interna nos afecta emocionalmente respecto do que vemos, pois iremos propoñendo cambios de hábitos e rutinas, pero con obxetivos centrados en realidades, posibles e a curto prazo, que nos permitan manter a motivación e ir facendo un camiño lento e estable, sen prisa, pero con continuidade no tempo.

Coidarse implica benestar a nivel de saúde e tamén a agradable sensación de poder encaixar no medio no que nos relacionamos.

Podemos preocuparnos pola nosa apariencia, non pasa nada, é algo do común, pero hai que prestar gran atención para evitar convertir ese coidado en limitacións e barreiras que nos leven á creación dun conflito con nos mesmos que anule a nosa persoa. O equilibrio sempre é o ideal, pero tamén a situación máis delicada para conseguir de forma individual, precisamente por esa necesidade de sentirse aceptados que mencionamos ao comezo; buscamos aprobación externa constante, sen permitirnos o privilexio de ser e estar con nos mesmos. Cando a mistura entre a preocupación polo que dirán, a conciencia real do corpo e a seguridade en nos a partir do mesmo, nos levan a dubidar, entón quizá é o momento de cambiar algo e buscar axuda dun profesional que poda acompañarte nesa viaxe.

Aceptarse non é tan complexo, pero a fórmula require dun menos de autoesixencia e un máis de realidade. Obxetivos pequeniños conseguirán que chegues a sentirte grande.

Non deixes que sexan os demais os que marquen como debe ser o teu propio corpo. Non vivas en silencio. Reconecta co teu ser e comeza a quererte tal e como es para, a partir dese momento, ser consciente das necesidades e tomar a decisión de coidarte para gañar en saúde e non so en escaparate;)

Se te sintes reflexada/o ou prefires adiantarte ao malestar, non dubides en contactar aquí.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *